ต้นอินจัน

ต้นอินจัน

ชื่อสมุนไพร: จันอินจันโอ
ชื่ออื่นๆ: จันอิน จันโอ จันขาว จันลูกหอม อิน (กลาง)
ชื่อวิทยาศาสตร์: Diospyros decandra Lour.
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
         ต้นอินจัน ไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ สูงได้ถึง 20 เมตร ลำต้นตรง เปลือกสีดำ มีรูอากาศขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป สลับกับร่องตื้นตามยาว เนื้อไม้สีขาวนวล เรือนยอดเป็นพุ่มหนา ยอดอ่อนมีขนอุยสีน้ำตาลปกคลุม ตามส่วนต่างๆมีขนสีน้ำตาลแดง ร่วงหลุดง่ายปกคลุม ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปขอบขนานหรือรูปวงรี กว้าง 2.5-3 เซนติเมตร ยาว 7-10 เซนติเมตร โคนใบมนสอบแคบ ปลายใบสอบทู่ หรือแหลม ขอบใบเรียบ ใบเรียบเป็นมันลื่น สีเขียวเข้ม ท้องใบเรียบ สีอ่อนกว่า เนื้อใบบางมัน ใบอ่อนมีขนสีแดงคลุม ดอกแยกเพศคนละดอก อยู่บนต้นเดียวกัน ดอกตัวผู้เป็นช่อเล็กๆ ช่อหนึ่งมีประมาณ 3 ดอก มีกลิ่นหอม กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นรูปคนโท สีขาวนวล เกสรเพศผู้มี 14-18 อัน ดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยว กลีบเลี้ยงและกลีบดอกลักษณะคล้ายกับดอกตัวผู้แต่มีขนาดใหญ่กว่า ดอกเพศเมียออกเดี่ยวๆตามกิ่งเล็กๆ กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดสั้นๆ รังไข่อยู่เหนือวงกลีบ เกสรเพศผู้ฝ่อ มี 9 อัน กลีบเลี้ยงมี 4-5 กลีบ โคนเชื่อมติดกันเป็นรูปเหยือกน้ำ ยาว 4-6 มิลลิเมตร ปลายแยกเป็น 5 แฉก กลีบดอกสีน้ำตาลอ่อน เชื่อมกันเป็นรูปคนโท ส่วนหลอดกลีบยาว 5-7 มิลลิเมตร ปลายแยกเป็น 5 แฉก ยาว 1-2 มิลลิเมตร ก้านดอกยาว 7-10 มิลลิเมตร มีขนอุยสีน้ำตาลปกคลุม ผลสด แบบเบอร์รี ขนาด 3-5 เซนติเมตร x 2-3 เซนติเมตร มีสองรูปร่างคือทรงกลมแป้น ผิวเกลี้ยง เรียกว่าลูกจัน และทรงกลมเรียกว่าลูกอิน มีสีเขียวสด ผิวผลเรียบ เมื่อสุกสีเหลือง มีกลิ่นหอมรับประทานได้ กลีบเลี้ยงที่ไม่เชื่อมติดกันยังคงติดอยู่ที่บริเวณจุกผล 6 กลีบ  เมล็ดกลมรี สีน้ำตาล มี 3-4 เมล็ด ผลดิบอ่อน ใช้ต้มจิ้มน้ำพริก เป็นผักได้ พบตามป่าโปร่ง ป่าดงดิบทั่วไป